|
- dat je je mond moet houden.
- dat je moet stilzitten.
- dat er heel veel regels zijn en dat je daarin geen inspraak krijgt.
- die zaken, zogenaamde 'leerstof', die door de regerende elite in onze linkerhersenhelft geplaatst worden met behulp van eindtermen en leerplannen. Sommigen gebruiken de term 'brainwashen'.
- dat het reproduceren van deze zogenaamde 'leerstof' uit je linkerhersenhelft op een examen zorgt voor succes in je verdere leven. Kortom, je leert op school hoe je je later moet gedragen als een goede industriële werkkracht, net daarom creëerde de regerende elite de huidige vorm van openbare en dwangmatige scholing om dat dan wereldwijd te gaan verspreiden. Dat is de conclusie die ik maakte bij het lezen van de onderstaande tekst geschreven door John Taylor Gatto, met verschillende prijzen geprezen als... leraar.
Geen wonder dat de motivatie jaar na jaar afneemt i.p.v. toeneemt bij de schoolgaande jeugd. Verveling alom terwijl creativiteit de kop wordt ingedrukt. Spijtig genoeg is het huidige openbare en dwangmatige onderwijssysteem zo ver verwijderd van wat onderwijs écht zou moeten zijn dat slechts huisonderwijs en Sudbury-onderwijs de enige twee alternatieven zijn voor de ouder van de 21ste eeuw. De zes lessen van de leraar door John Taylor Gatto, New York State Teacher of the Year, 1991 Noem me Mr. Gatto, alsjeblieft. Zesentwintig jaar geleden, met niets beters te doen, waagde ik me aan onderwijzen. Mijn diploma geeft me de bevoegdheid als leraar Engelse taal en literatuur, maar dat doe ik helemaal niet. Wat ik onderwijs is "school", en ik win er prijzen mee. Onderwijzen heeft verschillende betekenissen, maar zes lessen zijn typisch voor onderwijzen van Harlem tot Hollywood. Je wordt door deze lessen meer beïnvloed dan je je kan voorstellen, dus je kan beter weten wat ze behelzen: De eerste les die ik kinderen leer is: "Blijf in de klas waar je thuishoort." Ik weet niet wie beslist dat mijn kinderen daar thuishoren, maar dat zijn mijn zaken niet. De kinderen worden genummerd zodat als er een paar weg zouden lopen, ze naar de juiste klas kunnen worden teruggebracht. Door de jaren heen is het aantal manieren waarop kinderen worden genummerd dramatisch toegenomen, zodat het moeilijk is geworden om nog een mens te herkennen onder de last van de nummers die ieder draagt. Kinderen nummeren is een grote en erg winstgevende onderneming, ofschoon het onduidelijk is waar het voor ontworpen is. Dat zijn ook nu mijn zaken niet. Mijn taak is ervoor te zorgen dat kinderen het leuk vinden - om samen opgesloten te zitten - ik bedoel, op z'n minst dit uit te kunnen houden. Als alles goed gaat kunnen kinderen zich niet meer voorstellen ergens anders te zijn; ze benijden en vrezen de betere klassen en hebben minachting voor de dommere klassen. Dus meestal houdt de klas zichzelf in een goede rangorde. Dat is de echte les van iedere vervalste competitie, zoals de school: je leert er je plaats kennen. Niettemin, ondanks die globale blauwdruk, doe ik moeite om kinderen aan te sporen tot meer succes in hun testen, daarbij belovend dat ze uiteindelijk zullen worden overgeplaatst naar een hogere klas. Ik insinueer dat de dag zal komen dat een werkgever hen zal inhuren op basis van testresultaten, hoewel mijn eigen ervaring me vertelt dat werkgevers (met reden) onverschillig staan tegenover zulke dingen. Ik lieg nooit ronduit, maar ik heb ondervonden dat waarheid en onderwijzen onverenigbaar zijn. De les van de genummerde klassen is dat er geen manier bestaat om je klasse te verlaten, behalve door een wonder. Tot dat gebeurt moet je blijven waar je geplaatst bent. De tweede les die ik kinderen leer is om aan en uit te gaan, zoals een lichtschakelaar. Ik eis dat ze volledig opgaan in mijn lessen, in anticipatie op en neer te springen in hun stoelen en ijverig met elkaar te strijden om mijn gunst. Maar als de bel gaat sta ik erop dat ze allen hun werk meteen laten vallen en snel doorschuiven naar de volgende werkplek. Niets dat belangrijk is wordt ooit afgemaakt in mijn klas, noch in welke andere klas dan ook, voor zover ik weet. De les van de schoolbel is dat er geen werk de moeite waard is om af te maken, dus waarom zou je je druk maken over wat dan ook? De bel is de geheime logica van schooltijd; haar argument is onverbiddelijk; de bel vernietigt verleden en toekomst, ze maakt van elk interval het zelfde, zoals een abstracte kaart van elke levende berg en rivier hetzelfde maakt, ook al zijn ze dat niet. De bel doordrenkt alles wat ondernomen wordt met onverschilligheid. De derde les die ik je leer is je wil te onderwerpen aan een vooraf bepaalde reeks van commando's. Rechten kunnen toegekend of ingetrokken worden, op grond van autoriteit, zonder mogelijkheid tot beroep. Als onderwijzer interfereer ik met veel persoonlijke beslissingen: ik deel een goedkeuring uit aan diegene die
ik legitiem acht, of ik initieer een confrontatie voor het gedrag dat mijn controle bedreigt. Mijn oordelen komen snel en kordaat, want individualiteit probeert zichzelf voortdurend te handhaven in mijn klas. Individualiteit is een vloek voor alle systemen van classificatie, een contradictie van klassentheorie. Hier zijn enkele van de meest voorkomende manieren waarop het zichtbaar wordt: kinderen sluipen weg voor een autonoom moment in het toilet onder het voorwendsel dat ze buikpijn hebben; ze simuleren dorst te hebben, wat hen een privé-moment op de gang bezorgt. Soms verschijnt de vrije wil recht voor me in de gedaante van kinderen die boos, depressief of uitbundig zijn over dingen die buiten mijn gezichtsveld vallen. In zulke gevallen kunnen geen rechten bestaan voor schoolmeesters - uitsluitend privileges, die kunnen worden ingetrokken. De vierde les die ik onderwijs is dat alleen ik bepaal werk curriculum jij zult studeren. (Dat is te zeggen, ik druk beslissingen door die me werden opgelegd door de mensen die mij betalen). Deze macht laat me toe om ogenblikkelijk goede kinderen van slechte kinderen te kunnen onderscheiden. Goede kinderen doen de taken die ik ze toeken met een minimum aan weerstand en een redelijke blijk van enthousiasme. Van de miljoenen waardevolle dingen die er te leren vallen, beslis ik welke de weinige zijn waar we tijd voor hebben. Ik maak de keuzes. In mijn werk neemt nieuwsgierigheid geen belangrijke plaats in, alleen conformiteit. Slechte kinderen vechten hier tegen, natuurlijk. Openlijk of verscholen proberen ze beslissingen voor zichzelf te maken over wat ze zullen leren. Hoe kunnen we dat toelaten en tegelijk overleven als schoolmeesters? Gelukkig zijn er procedures om de wil te breken van diegenen die weerstand bieden. Dit is een andere manier waarop ik de les van afhankelijkheid leer. Goede leerlingen wachten op een leraar die hen vertelt wat te doen. Dit is de allerbelangrijkste les, we moeten wachten op andere mensen, die beter getraind zijn dan wijzelf, om betekenis te geven aan onze levens. Het is niet overdreven om te zeggen dat onze hele economie afhangt van de les die hier geleerd wordt. Denk aan wat allemaal uit elkaar zou vallen als kinderen de afhankelijkheidsles niet zou worden bijgebracht: de sociale dienstenbranche zou nauwelijks overleven, inclusief de snel groeiende coaching en therapie industrie; alle soorten van commercieel entertainment, samen met televisie, zouden wegkwijnen als mensen zich herinnerden hoe ze hun eigen plezier kunnen maken; de voedseldiensten, restaurants en supermarkten met geprepareerd voedsel zouden inkrimpen als mensen hun eigen maaltijden weer zouden gaan bereiden, in tegenstelling tot de afhankelijkheid van vreemden om voor hen te koken. Ook veel van de moderne advocatuur, medische zorg en technische beroepen zouden verdwijnen - de kledingindustrie ook - tenzij er een gegarandeerde toevoer van hulpeloze mensen elk jaar van school zou komen. We hebben een manier van leven ontworpen die afhangt van mensen die doen wat hen opgedragen wordt, omdat ze van niet anders weten. In godsnaam, laten we die weg niet verder opgaan!
In les vijf leer ik je dat jouw zelfrespect afhangt van een meting van je waarde door een observeerder. Mijn kinderen worden voortdurend geëvalueerd en beoordeeld. Een maandelijks rapport, indrukwekkend in zijn precisie, wordt naar de kinderen thuis gestuurd ter goedkeuring of om exact aan te geven - tot op een enkele procent - hoe ontevreden ouders moeten zijn met hun kinderen. Hoewel sommige mensen verbaasd zouden zijn hoe weinig tijd of reflectie steekt in het maken van deze rapporten, leggen deze objectief lijkende documenten een cumulatief gewicht van een profiel van onkunde in de schaal. Dit rapport dwingt een kind ertoe tot bepaalde beslissingen te komen met betrekking tot zichzelf en zijn toekomst, gebaseerd op het incidentele oordeel van buitenstaanders. Zelfevaluatie - het hoofdbestanddeel van elk groots filosofisch systeem dat ooit op de planeet verscheen - is hierin nooit een factor. De les van rapporten, punten en testen is dat kinderen niet zichzelf of hun ouders mogen vertrouwen, maar op de evaluatie van
bevoegde ambtenaren moeten vertrouwen. Mensen moet verteld worden wat ze waard zijn. In les zes leer ik kinderen dat ze worden bekeken. Ik hou elke student onder voortdurend toezicht en dat doen mijn collega's ook. Er zijn geen privé ruimtes voor kinderen; er is geen privé-tijd. De wissel tussen lessen duurt 300 seconden om gemengde verbroedering op een laag peil te houden. Studenten worden aangemoedigd om elkaar te verklikken, zelfs hun ouders te verklikken. Natuurlijk moedig ik
ouders aan om ook het ongeoorloofd gedrag van hun eigen kind bij te houden. Ik geef "huiswerk" op zodat deze supervisie zich uitbreidt tot de thuissituatie, omdat leerlingen anders de tijd gebruiken om iets ongeoorloofd te leren, mogelijk van een vader of moeder, of van een wijzere persoon in de buurt. De les van de constante bewaking is dat niemand vertrouwd kan worden, dat privacy niet toegelaten is. Bewaking is een klassieke noodzaak onder bepaalde invloedrijke denkers; het was een centraal voorschrift bij Calvijn in de Institutie, door Plato in de Republiek, door Hobbes, door Comte, door Francis Bacon. Al deze kinderloze mannen ontdekten hetzelfde: kinderen moeten van nabij in de gaten worden gehouden als je een maatschappij onder controle wil houden. Het is de grote triomf van scholing dat zelfs onder de beste van mijn collega-docenten, en zelfs onder de beste ouders, er maar een klein aantal zijn die zich kunnen voorstellen om de dingen op een andere manier te doen. Toch waren enkele levens terug dingen heel anders in de Verenigde Staten: originaliteit en variëteit waren gemeengoed; onze
vrijheid van conformiteit maakte ons het mirakel van de wereld; de grenzen van sociale klassen waren relatief makkelijk overbrugbaar; onze burgers hadden een fantastische hoeveelheid zelfvertrouwen, waren inventief en in staat om vele dingen onafhankelijk te ondernemen en konden voor zichzelf denken. We waren iets, helemaal zelf, als individuen. Het duurt maar ongeveer 50 contact-uren om de basis van lezen, schrijven en rekenen bij te brengen zodat kinderen vanaf dat moment autodidact kunnen zijn. De roep om training van "basisvaardigheden" is een rookgordijn waarachter scholen zich verschuilen om beslag te leggen op de tijd van kinderen en hen de zes lessen te leren die ik jou net heb bijgebracht. In de Verenigde Staten is onze samenleving steeds meer onder centraal gezag komen te staan sinds net voor de onafhankelijkheidsoorlog. De levens die we leiden, de kleren die we dragen, het voedsel dat we eten, en de groene verkeersborden langs de snelweg van kust tot kust zijn de producten van deze centrale controle. Net zo, denk ik, zijn de drugsepidemieën, zelfmoord, scheiding, geweld, wreedheid en de transformatie van klasse in kaste in de V.S., producten van de ontmenselijking van onze levens, het verminderen van het individuele en familiale belang dat centrale controle oplegt. Zonder een volwaardig actieve rol in het gemeenschapsleven kan je je niet ontwikkelen tot een compleet mens - zei Aristoteles. Hij had gelijk: kijk om je heen of kijk in de spiegel - dat is het bewijs. "School" is essentieel als ondersteunend systeem voor een visie op een maatschappelijke organisatie wat de meeste mensen veroordeelt tot ondergeschikte bouwstenen in een pyramide, die versmalt tot een controlepunt naarmate je hoger komt. "School" is een strategisch middel om zo'n pyramidaal sociaal klassensysteem onvermijdelijk te doen lijken (hoewel z'n beginsel een fundamenteel verraad van de Americaanse Revolutie is). Gedurende de koloniale tijd en de periode van de vroege Republiek hadden we zo goed als geen scholen. En niettemin begon de belofte van democratie gerealiseerd te worden. We lieten deze belofte in de steek door de oude droom van Egypte tot leven te brengen: gedwongen training in onderdanigheid voor iedereen. Gedwongen scholing was het geheim dat Plato met tegenzin vrijgaf in 'De Staat' toen hij de plannen voor totale staatscontrole over het menselijk leven neerschreef. Het huidige debat over of we een nationaal curriculum zouden moeten hebben is fake; we hebben er al een, opgesloten in de zes lessen waar ik je over vertelde en in nog een paar andere die ik je bespaard heb. Dit curriculum produceert morele en intellectuele verlamming, en geen curriculum van enige inhoud zal voldoende zijn om zijn schadelijke
effecten om te keren. Wat ter discussie ligt is van grote irrelevantie. Niets van dit alles is onvermijdelijk, weet je. Niets van dit is bestand tegen verandering. We hebben wél een keuze in hoe we jonge mensen grootbrengen; er is niet één juiste manier. Er is geen "internationale competitie" die ons bestaan afdwingt, hoe moeilijk het ook is om erover te denken, oog in oog met een onophoudelijke obstructie door de media die de mythe van het omgekeerde in stand houdt. In elk belangrijk materieel aspect is onze natie zelfvoorzienend. Als we een niet-materiële filosofie verkrijgen die betekenis vindt waar het zich werkelijk ophoudt - in families, vrienden, het voorbijgaan van seizoenen, in natuur, in simpele ceremonies en rituelen, in nieuwsgierigheid, vrijgevigheid, medeleven en diensten aan anderen, in een waardige onafhankelijkheid en privacy - dan zouden we werkelijk zelfvoorzienend zijn. Hoe zijn deze vreselijke plaatsen, deze "scholen" ooit ontstaan?
School zoals we het kennen is een product van de twee "Rode Angsten" van 1848 en 1919, toen machtige belangengroepen voor een revolutie onder de arme industrie-arbeiders vreesden, en voor een ander deel waren ze het resultaat van de afkeer waarmee de van oudsher machtige families de golven Keltische, Slavische en Latijns-Amerikaanse immigranten - en de katholieke religie - bekeken na 1845. Een derde oorzaak kan gevonden worden in de afkerigheid waarmee na de Burgeroorlog deze families het vrije verkeer van Afrikanen door de samenleving heen beschouwde. Kijk opnieuw naar de zes lessen van school. Dit is de training voor permanente onderklassen, mensen van wie het vinden van hun eigen genie voor eeuwig onthouden zal worden. En het is een training die werd losgemaakt van zijn oorspronkelijke logica: om de armen te reguleren. Sinds de jaren '20 van de vorige eeuw heeft de groei van de
welbespraakte schoolbureaucratie, en de minder zichtbare groei van een horde industrieën die profiteren van scholing zoals het nu is, de oorspronkelijke greep van scholing ook vergroot op de zonen en dochters van de middenklasse. Moet het ons verbazen dat Socrates woedend was over de beschuldiging dat hij geld aannam om te onderwijzen? Zelfs toen al zagen filosofen de onvermijdelijke richting die de professionalisering van het onderwijzen zou gaan aannemen, namelijk het uithollen van de onderwijzende functie die iedereen in een gezonde gemeenschap toebehoort;
juist ja, toebehoort, het duidelijkst aan jezelf, aangezien niemand anders zo begaan is met jouw lot. Professioneel onderwijzen neigt naar een andere serieuze fout. Het maakt dingen die inherent gemakkelijk zijn om te leren, zoals lezen, schrijven en rekenen, moeilijk - door de bijbehorende eis dat ze met pedagogische procedures aangeleerd moeten worden. Met lessen zoals degene die ik elke dag onderwijs, is het niet verwonderlijk dat we de nationale crisis hebben waar we vandaag de dag mee te maken hebben Jonge mensen die onverschillig zijn tegenover de volwassen wereld en de toekomst; onverschillig tegenover bijna alles behalve de afleiding van speelgoed en geweld? Rijk of arm, schoolkinderen kunnen zich op niets erg lang concentreren. Ze hebben een zwak bewustzijn van verleden en toekomst; ze staan wantrouwig tegenover intimiteit (ze
zijn als de kinderen van gescheiden ouders); ze haten eenzaamheid, zijn wreed, materialistisch, afhankelijk, passief, gewelddadig, timide tegenover het onverwachte, verslaafd aan afleiding. Alle perifere neigingen van de kindertijd worden tot een groteske vertoning vergroot door scholing, wiens verborgen curriculum de vorming van een effectieve persoonlijkheid voorkomt. Inderdaad, zonder de angst, het egoïsme en de onervarenheid van kinderen zouden onze scholen in het geheel niet overleven, noch ikzelf als een gediplomeerde leerkracht. "Kritisch denken" is een term die we vaak horen deze dagen, als een vorm van training die een nieuw tijdperk voor massascholing zal inluiden. Dat zal het zeker, als het ooit gebeurt. Geen enkele gewone school die het effectief aandurfde om te onderwijzen met gebruik van dialectische, heuristische en andere methodes van het vrije denken, kon een jaar bestaan zonder aan stukken te worden gereten. Institutionele onderwijzers zijn destructief voor de ontwikkeling van kinderen. Niemand overleeft het Zes-Lessen-Curriculum ongedeerd, zelfs de instructeurs niet. De methode is totaal en volkomen anti-educatief. Geen methode van bijstellen zal het kunnen repareren. Het is één van de grootste ironieën van de menselijke geschiedenis, dat het totale herontwerpen van de scholen die we nodig hebben zoveel minder zal kosten dan nu, dat het niet waarschijnlijk is dat het zal gebeuren. Eerst en bovenal is het bedrijf waarin ik functioneer een banenproject en een contractvoorzienend instituut. We kunnen ons niet veroorloven om geld te besparen, zelfs niet om kinderen te helpen. Op de plaats waar we historisch gezien zijn aanbeland, en na 26 jaar onderwijzen, moet ik concluderen dat één van de enige alternatieven aan de horizon voor de meeste families, het thuis onderwijzen van hun kinderen is. Een soort van vrije-marktsysteem voor publieke scholing is de meest waarschijnlijke plaats om naar antwoorden te zoeken. Maar de bijna-onmogelijkheid van deze dingen voor de stukgeslagen families van de armen, en tevens voor te velen die zich op de rand van de econmische middenklasse bevinden, voorspelt dat de ramp van Zes-Lessen-Scholen zich waarschijnlijk zal voortzetten. Na een volwassen leven te hebben gespendeerd aan het onderwijzen van school geloof ik dat de enige echte inhoud die het heeft, de methode van scholing zelf is. Laat je niet afleiden door te denken dat goede curricula of goede materialen of goede docenten de kritische factoren zijn van jouw zoon of dochter's schooltijd. Alle afwijkingen van een gezond bestaan die we hier vermeld hebben komen voor een groot deel omdat lessen schoolkinderen ervan hebben weerhouden om belangrijke ontmoetingen te hebben met zichzelf en hun familie, om lessen te leren in zelf-motivatie, doorzettingsvermogen, zelfvertrouwen, moed, waardigheid en liefde - en, natuurlijk, lessen in dienst van anderen, die behoren tot de sleutellessen van het huiselijk leven. Dertig jaar geleden konden deze dingen nog geleerd worden in de tijd na school. Maar televisie heeft het meeste van die tijd opgegeten, en een combinatie van televisie en de stress die typisch is voor tweeverdienergezinnen heeft het meeste van wat vroeger familietijd was, opgeslorpt. Onze kinderen hebben geen tijd om tot volledig mens op te groeien, en beschikken enkel over dunbedekt braakliggende grond om het voor elkaar te krijgen. Er snelt een toekomst op onze cultuur af, die zal aandringen dat wij allemaal de wijsheid van het niet-materialistische leren; deze toekomst vereist, als de prijs voor overleving, dat we een trend volgen van natuurlijke leven dat economisch is in materiele zin. Deze lessen kunnen niet geleerd worden in scholen zoals ze nu zijn. School is als het starten van je leven met een twaalf jaar lange gevangenisstraf waarin slechte gewoontes het echte curriculum uitmaakt. Ik onderwijs "school" en ik win prijzen door het te doen, ik zou het moeten weten. Bron: waaromonderwijs.nl John Taylor Gatto, viervoudig New York Teacher of the Year en vermaard internationaal spreker komt op 14 november naar Nederland. Nog enkele quotes: "What we have is not an education system, but an indoctrination machine that implants the desired view of reality to keep the next generations in the same reality box as their parents. But many young people are now beginning to wake up from the trance and reject the programming." David Icke "I think it would be a good idea" on the question "What do you think of Western Civilization?" Mahatma Ghandi |
